నేనింకా పుట్టలేదు..!

నేనింకా పుట్టలేదు,
నీవైన నా రోజులే నా వయసు;

నీ వలపుసోకి వికసించాలి ఓ వెయ్యేళ్లు,
నీ పిలుపు తడికి పల్లవించాలి ఆ అన్ని పగళ్లూ;

అంతే...!

నియమాదుల నిన్నర్చించ, నిగమాదుల నెయ్యము నేనెరుగను,
లతాంగాల తుంచి, లోహాలనొంచి నిన్నలంకరించగలేను,
త్యాగరాజుల వలె, రాగరాజముల రంజింప, రవ్వంత రసఙ్ఞతకైన రాసి లేను,
మహా.....యనిన, మేనున్నంతవరకు మానసంబున నిను మోయగలను.....!

తన లెక్కలు

కంటి నవ్వులు > వెన్నెల వరదలు,
పెదవి పలుకులు - చిలిపి చిలుకలు=0,
కాలి అడుగులు ≃ వలపు పిలుపులు,
మేని సొగసులు ≡ విరగబూసిన అడవి పూలు.

ఇక్కడంతే, ఇది బెంగుళూరు...!

వెలసి పోయిన వరుస రోజులు,
కురిపించును కరెన్సీ రాశులు;
పనితోనే పరిగెత్తును పగళ్లు,
మనకైనా పట్టదు మన ఒళ్లు;
ఏమంటే,
ఇక్కడంతే, ఇది బెంగుళూరు...!

కళకళ-విలవిల

ఎలుగెత్తి చాట ఏమున్నది ?
పేట పేటకో అవినీతి పాటగాక,
పూటపూటకో పాపపు మూటగాక;
ఓహో.....,
మనచరితపు ఘనకీర్తుల...., ఘనుల భుజకీర్తుల కళకళలా ?
మానహీన వర్థమానపు వర్తులంలో(ఇవాల్టికి ఓఎంసి గనులల్లో)  చూడు వాటి విలవిలలు....! 

నీతో....!

నీతో స్నేహం, మనసుకు ఓ వరం
నీతో సమయం, తనకో సంబరం;
నీతో మాటలు, మదిలో మూటలు,
తెలుసో లేదో, తనలో పాటలు;
నీతో అడుగులు, మదిలో కవితలు,
తెలుసో లేదో, కరిగే కలతలు;

కలలన్నీ కవలలే, కేవలం నీవల్లే...!

కవిత, నాకు......

కవితంటే ఒక అందం,
ఒక ఆనందం,
ఒక అనుబంధం,
ఓ అద్భుతం;
కవితంటే ఒక అతిశయం,
ఒక పరిమళం,
ఒక పరవశం,
ఒక నేస్తం,
ఒక అవసరం,
ఓ వ్యసనం;
కవితంటే ఒక వరం,
ఒక కలవరం,
ఒక కలకలం,
ఓ కకావికలం;