దేవుడి బొమ్మ - ఇది నా రామాయణం!

రిలీజ్ రోజునే సినిమా చూడ్డం మానేసి కొన్నేళ్ళయింది, పెద్దోళ్లం అయిపోయంగా. కానీ ఈ మధ్యనే ఆ పనిచేసి మళ్ళీ బాల్యంలోకెళ్ళొచ్చా. అంతా ఆ దేవుడి దయ!

అందరూ కేరళ వెళ్లి FBలో post చేస్తారు, "Landed in God's own country!" అని. కానీ, నేను, Mumbai వెళ్ళినపుడు చెప్పా, "God's own cityలో ఉన్నా" అని. ఈపాటికి అర్థమై ఉంటుంది మీకు, ఆ నా  దేవుడు సచిన్ టెండూల్కర్ అని.

ఇప్పటికే చాలామంది చెప్పేసున్నారు, ఆయనెందుకు దేవుడో. కానీ ఈ రోజు నేను కూడా చెబుతా. మరి మనకి కొన్ని వందల రామాయణాలున్నాయిగా, ఎవరి భక్తి వారిది. సరే ఇలా మొదలుపెట్టాం కనక, ఇలానే continue అవుదాం. Sachinకి, రాముడికి చాలా దగ్గర పోలికలు ఉన్నాయని నా గట్టి నమ్మకం. మొన్నే ఓ friendతో అంటే, "అవునా, ఎలాగా?" అని వేళ్ళు మడిచి, లెక్క పెట్టడానికి ready అయిపోయాడు, వెటకారంగా. అప్పుడే చెప్పా,  "నువ్వు కంగారుపడకు, పెద్ద article రాసి మరీ చెబుతా!" అని. ఇది నా రామాయణానికి పీఠిక.

నామటుకి, sachin ఈ యుగంలో పుట్టిన రాముడే. అక్కడా అంతే, రాముడిలాంటి ఓ అద్భుతం జరగడానికి ఓ పెద్ద కాన్స్పిరేషనే జరిగింది. దేవదేవుడు దిగిరావడం అంటే మాటలా? దేవతలంతా directగా, indirectగా  కిందకొచ్చి అంతా సిధ్ధం చేశారుకదా! ఇక్కడా, రెండున్నర దశాబ్దాల పాటు చోటుచేసుకున్న ఓ అద్భుతం కోసం జరిగిన arrangements చర్చించి, నాకు నేనే promotion ఇచ్చుకుంటా.

రాముడికి ఎన్నో పేర్లున్నా, దాశరథి అంటేనే ఇష్టపడతాడు, అది ఆయనకి తండ్రి మీద ఉన్న భక్తి, ఇష్టం. sachinకి కూడా అంతే, 50గానీ, 100గానీ అయిన వెంటనే, ఆకాశం వంక చూసి, తన తండ్రికి అంకితమిస్తాడు. ఎన్నిసార్లు? ప్రతీసారి. అది మన సచిన్ "రమేశ్ " టెండూల్కర్.

రాముణ్ణీ, సోదరుడు లక్ష్మణున్నీ విడదీసి చెప్పడం వీలుకాదంటే అతిశయోక్తి కాదు. దశరథుడు చనిపోయాడని తెలిసాక, అడవిలో ఉన్న రాముడు, లక్ష్మణుడితో అంటాడు "తమ్ముడూ , నీకింక తండ్రి లేడు!" అని. మరి ఆయనకో? లక్ష్మణుడు ఉన్నాడుగా, తండ్రిలాగా కాపాడుకోవడానికి. సచిన్ లాంటి ఓ అద్భుతాన్ని create చేసిందీ, అన్ని సమయాల్లో తోడుండి ముందుకి నడిపింది, సోదరుడు అజిత్ టెండూల్కర్. కోచ్ దగ్గరికి తీసుకెళ్లడం దగ్గరి నుంచి, పాకిస్థాన్ పేస్ బౌలింగుకి ముక్కు చితికిపోయినప్పుడు, career ని దెబ్బతీసే గాయాల బారినపడినప్పుడ్డు, ఇలా ఎన్నోసార్లు. వీళ్ళని కూడా లోకంలోని సోదరులకు ఆదర్శం అనడంలో అతిశయోక్తిలేదు.

ఇప్పుడు అమ్మవారి గురించి. ఈ part నాపాలిటి "సౌందర్యలహరి". అంజలి. నిజంగానే దండం పెట్టాలి, తల్లికి. "మన పెళ్లి గురించి మా ఇంట్లో నేను మాట్లాడలేను, నువ్వే వెళ్లి అడగమంటే", వెళ్ళిపోయి అడిగేసిందంట, "మీ అబ్బాయీ , నేను పెళ్లి చేసుకుందాం అనుకుంటున్నాం " అని. అలా....ఒప్పేసుకున్నారు, మరెందుకు ఒప్పుకోరు? మాలక్ష్మి, తానే,  "మీ ఇంటికొద్దామనుకుంటున్నాను" అంటే. ఈ particular సంగతి వినగానే, నాకు వనవాసం ముందు scene గుర్తొచ్చింది. కైకమ్మ మందిరం నుంచి వార్త తెలుసుకొన్న రాముడు, సీతమ్మ దగ్గరకి వచ్చి, "నేను వనవాసం కోసం వెళ్తాను"  అని చెబుతాడు. "సరే పదండి, నేనూ వస్తాను" అంటుంది. "నువ్వెందుకు ? అక్కడ చాలా కష్టం, క్రూర మృగాలు కూడా ఉంటాయి, వద్దు" అని వారిస్తాడు. "క్రూరమృగాలా?, మా నాన్న, నన్ను ఒక మగాడికిచ్చి చేశాడనుకున్నానే ?" అంటుంది. "అనగలుగుతుంద"నమాట. సాక్షాత్తూ, వాల్మీకి మహర్షే ఇలా రాశాడని చెబితే మనలో చాలామంది నమ్మలేరేమో.

"రామో విగ్రహవాన్ ధర్మః" అన్నాడు రాక్షసుడైన మారీచుడు, రాముడి గురించి. 'రా'తో మొదలయ్యే పదం వినపడగానే, భయపడిపోయేవాడు. ఎంతో విధ్వంసకరంగా batting చేయగలిగిన batsmen చరిత్రలో చాలా మందే ఉన్నా, ఇలాంటి సంఘటనలు మాత్రం సచిన్ గురించే చెప్పుకున్నాం, shane warne సహకారంతో. Hayden ఐతే, ఏకంగా "ఇండియా వెళ్లి దేవున్ని చూసొచ్చాను, 4లో batting ఆడుతున్నాడు అక్కడ" అన్నాడంట.

ఆ కాలంలో, పూర్వభాషి అని చెప్పుకున్నా, సత్యమే పలికాడని చెప్పుకున్నా, దయాళు అన్నా, పరాక్రమశాలి అన్నా, ఏకపత్ని కలిగిన రాజు అన్నా, ఈ కాలంలో Alcoholని endorse చేయకుండా చాలా నష్టపోయాడనుకున్నా, controversy లేకుండా క్రమశిక్షణతో సుదీర్ఘమైన careerని కట్టుకున్నాడన్నా, ఉదాత్తమైన నడవడితో ఆదర్శంగా నిలిచాడన్నా, కాలాన్ని, కదిలే రైళ్లని, పెరిగే వయసుని (తనది, మనది కూడా) ఆటతో ఆపాడన్నా, వేరు కాదేమో!

మనిషి అనే ప్రక్రియకి, జీవితం అనే processకి, రాముడు ఒక ప్రమాణం. ఎలాగా? "ఔను మరి, ఈయనో శ్రీరామ చంద్రుడు", ఎన్నిసారు వినలేదు ఈమాటని? సచిన్ కూడా అంతే. ఇక మీద బాగా ఆడగలిగిన, ఆడుతున్న cricketers అందరికీ, ఈ దేవుడే ప్రమాణం. For example, ఈమధ్య, కోహ్లికి, సచిన్‌కి రోజూ జరుగుతున్న పోలిక మనకు కొత్తదేం కాదు.

"ఇది" ఐ లవ్యూ కాదు; అంతకు మించి!

ఎన్నిసార్లు చెబుతారు? "I Love You" అని. Bore కొట్టడం లేదా? ఇంకేం చెప్పలేమా? కొత్తగా, ఇంకొంచెం మెత్తగా, హత్తుకునేలా?

మరదే కదా జీవితం. కాదా ?
పార్కులా పరిమితంగా కాకుండా, అడవిలా అమితంగా జీవించాలన్నారుగా పెద్దాయనొకరు. కొత్తగా, creativeగా చెబుదాం.

ఓసారి seriousగా ఏడుద్దాం, (పర్లేదు, మనం కూడా ఏడొచ్చు). ఏడుపు చివర్లో చెబుదాం, ఇది కూడా "I Love you" లాంటిదేనని. కాదు, కాదు, అంతకన్నా ఎక్కువని. మరి మనం ఎవరి దగ్గర ఏడ్చాం గనక. ADలు ఏడెనిమిది ఏశాక, close friends దగ్గర కూడా ఏడవలేదే. మరది, మనం చెబుతున్నది.

Camp కెళ్లిన రోజు, reach అయ్యాక call చేసి చెప్పలేదని, మనమే call చేసి కోప్పడదాం. అవసరమైతే, కొట్లాడదాం. అంతా అయ్యాక, పడుకునే ముందు, "Bore కొడుతోంది, తొందరగా వచ్చేయ"మని message పెడదాం. Poetry లేకుండా, చాలా plain పదాలు వాడినా, పని జరిగిపోద్ది. Feeling అలాంటిది.

Youtube చూసి, కొత్త వంటలు నేర్చుకోమనడమే కాకుండా, జీవితానికి ఉపయోగపడే శానా సమాచారం వైపు చూసేలా encourage చేద్దాం. ఆ టూబేదో మనమే చూసి, ఎప్పుడన్నా పండక్కి, ఓ తాలింపు వండి తినిపిద్దాం. అంత శ్రమపడకపోయినా, simpleగా, ఓ Sunday, గోదావరిలాంటి సినిమా పెట్టి, ఆనంద్ లాంటి కాఫీ కలిపిద్దాం.

(ఇది ఆడోళ్లకి)
ఎప్పుడూ, జీతాలు పెంచే జంపులెయ్యమనడమే కాకుండా, జీవితాన్ని ఆస్వాదించేలా సహకరిద్దాం. ఆ జీతాలు తగలేసే Shoppingలు తగ్గించుకుందాం. Seriousగా ఓ Saturday, match ఆడమని అడుగుదాం. చూడ్డానికి మానమూ వెళ్దాం.

ఇలాగే అని కాదు, ఏలాగైనా.

కళ్లు ముసుకుని, మనసు తెలుసుకొని చూడాలేగానీ, సహస్రం దొరుకుతాయి, సరికొత్త మార్గాలు.

అదనమాట, ఆ నా "ఇది".

Simple and Charming - 9

ఈ seriesలో "ఇదో" outlier అవుతుందేమోనని అనుమానమున్నా, ఎవరో ఒకరు చదువుకునేలా, కనీసం ఇక్కడన్నా రాయకపోతే, రాయైపోతానేమోనని రాస్తున్నా.

అంత సింపులేం కాదు, కానీ మంచి శార్మింగ్. ఈపాటికే ఎన్ని "కొండ"లెక్కేసిందోననే అనుమానం కలిగేలా అ(క)నిపిస్తుంది. ఏం మంత్రమో వేసేసింది. (ఏం మంత్రమో తెలీదనేం కాదు). లేకపోతే ఇదేంటి? ఇలాగ అరెష్టయి పోతున్నాను, వరష్టుగా.

పక్కనెవరు కూర్చుంటారో నాకు తెలీదా, కానీ ఎందుకు అడుగుతున్నాను? ఎందుకు పదే పదే పిల్లోన్నైపోతున్నాను? పనెందుకు బాగా చేస్తున్నాను? పొద్దున్నే పరిగెడుతున్నాను (I mean jogging). పనికేసుకెళ్లడానికి puma shoes కొన్నాను.

సింపుల్‌గా పిచ్చెక్కించేంత శార్మింగ్. చెప్పుకున్నాంగా ఆ మంత్రం, బెంగుళూరులోనే బేలూరు చూపించేస్తుంది ఈ బాలిక. ఆపై, నే శిలనైపోయి, ఇలా అక్షరాలు చెక్కుకోవడమే.

బాగా off the trackవెళ్లకుండా, ఈ పూటకి ఇక్కడే ఆగిపోదాం.

చెన్నకేశవా!

మంచింగ్ మాటలు - మూడో పొట్లం !!!

ఒకడు    :  ఓరి బాబో, next week నుంచి వీణ్ని పిలవద్దురా. "అమ్మాయి", "అమ్మాయి" అని అస్తమానం bore కొడుతున్నాడు.

ఇంకోడు :  భయ్యా, నీకర్థం కావడం లేదు భయ్యా!

ఇప్పుడూ, అమ్మాయి లేని జీవితం అంటే, tune చేయని lyric లాంటిది; నీకంత రసం లేదుగదా!
పోన్లే, సచిన్ లేని cricket లాంటిది భయ్యా; నీకదిగూడా తెలీదు కదా!

అయ్యో!
ఇలాగాదుకానీ, water కలపని పెగ్‌లాంటిది భయ్యా, అమ్మాయి లేని జీవితం.

ముందోడు : ఇదిగో ఇలాంటి సొల్లు చెప్పుకోడానికి తప్ప ఇంకెందుకూ పనికిరారు భయ్యా అమ్మాయిలు. వాళ్లు బొక్క భయ్యా అంటే వినరేందిరా మీరు!

అందరూ ఒకేసారి: next week నుంచి వీణ్ని రానివ్వద్దురా.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------1

"ఎర్ర జాబిలి చేయి గిల్లడాలూ", "పిల్ల గాలి బుగ్గ నిమురడాలు" మీకున్నట్టే, "గళ్లసొక్కాలు గుండె నొక్కడాలు" మాకూ ఉంటాయ్.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------2

ఒకడు     :  ఏరా, ఆ పిల్లతో మాట్లాడతా అన్నావ్ గా, మాట్లాడావా?
నేను       :  ఆ, మాట్లాడారా.
అందరు :  మాట్లాడావా? ఏం మాట్లాడావ్?

నేను :  హాయ్!
తను :  హాయా? ఎవరు మీరు? ఏం కావాలి?
నేను :  నేనా, నేను, నేనో స్వరపరచని సిరివెన్నెల సాహిత్యాన్ని, మీలాంటి ఓ మాంచి మెలడి కోసం వెయిటింగ్.

అందరు   :  ఆ, తనేమంది ?
నేను         :  ఏమంటుంది, నన్ను పైకి, కిందకి చూస్తూ వెళ్లిపోయింది.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------3

అవునా?

దేశ భాషలందు తెలుగు లెస్స!

ఎన్నోసార్లు విన్నా, అన్నేసార్లు గర్వంగా చెప్పుకున్నా (జనాలకి). అసలింతకీ, అది నిజమేనా? లేక, కావ్యానుసారంగా చెప్పినదేనా?  ఆ చెప్పిన కృష్ణదేవరాయలకైనా దేశంలోని అన్ని భాషలూ తెలుసా? ఆయన దేశంలో నాలుగైదు కంటే ఎక్కువ భాషలు లేవనుకుంటా, కానీ ఇప్పుడో? ఇప్పుడు లోకమంతా ఒకే భాషనుకుంటాగా! ఇప్పుడు కూడా తెలుగు భాషే లెస్సా? ఎవరి మాతృభాష వారికి తీపి కాదా?

అసలు, ఏ భాషైనా ఎందుకు గొప్పదవుతుంది? మిగిలిన భాషలు నాకెన్ని తెలుసనీ, వాటి గురించి నాకేంతెలుసనీ, నేనిన్నాళ్లు గర్వంగా చెప్పుకున్నా? ఈ ప్రశ్నలకి సమాధానాలు తెలుసుకోవడం వల్ల నాకేంటి ఉపయోగం, లేకపొతే ఏంటి నష్టం? తెలుగు చదివేంత, తెలుగు సినిమాలు చూసేంత మరియు తెలుగు రాష్ట్రాల్లో బ్రతకడానికి సరిపడేంత తెలుగు తెలిస్తే చాలదా? పండితుడు అనిపించుకునేంత తెలియాలా? కాలానుగునంగా, మారుతున్న అవసరాలకి తగ్గట్లు, తెలుగు కూడా మనకేమైనా ఉపయోగపడగలదా? లేదా, ఇంగ్లీషు రాని తెలుగువారితో మాట్లాడేందుకేనా? ఇంతకీ, ఇవాళ మన జీవితాల్లో తెలుగు పాత్ర ఎంత? అది క్రమేనా తగ్గుతోందా?

ఒకవేళ ఏ కారణం చేతనైనా, తెలుగు వాడకం నశించి, ఒక నాలుగైదు దశాబ్దాల తర్వాత తెలుగు మాట్లాడేవారే ఉండరనుకుంటే, అప్పుడు కలిగే నష్టాలేంటి? ప్రంపంచంలోంచి ఒక సంస్కృతి మాసిపోతుందా ? కొంత(ఎంత?) సాహిత్యం చనిపోతుందా ? మన భావితరాల మనుగడకేమైనా ముప్పు వాటిల్లనుందా? ఎందుకీ ప్రభుత్వాలూ, నేతలు, భాషావేత్తలూ మొత్తుకుంటున్నారు? అదంతా ఏంలేదు నాదంతా అక్కర్లేని కంగారా?

శోధించడమే జీవన విధానంగా అలవరచుకుంటున్న మనం, ఈ ప్రశ్నలకి జవాబులు సాధించగలమా?  తెలుగు భాష గొప్పదనాన్ని నిలదీయటం మా ఉద్దేశం కాదు, దాన్ని ఎరిగి ఉండటం మన బాధ్యత అని గుర్తుచేయడమే మా ఉద్దేశం.

(తెలుగుతోట 2017 సంపాదకీయం, TSS, IISc, Bangalore)

శంభో, తవారాధనం!

జీవితంలో జరిగే కొన్ని కొన్ని సంఘటనలు, సరదావి కొన్ని, seriousవి ఇంకొన్ని, blogలో postsలాగా రాయడానికి inspire చేస్తూ ఉంటాయి. కానీ, ఈ మధ్య విన్న శ్లోకంలోని అంత్యపాదం, వినగానే ఎంతగా నచ్చిందంటే, ఒక 2-3 రోజుల వరకూ, నా ఆలోచనల్లోంచే పోలేదంటే అతిశయోక్తి కాదు. Seriousగా ఇబ్బంది పడ్డా. ఇబ్బందంటే కష్టమైన ఇబ్బంది కాదు, ఇష్టమైన ఇబ్బందే. అసలు నన్నొదిలిపోందే! చివరికి, blog open చేసి, "త్వరలో" అని రాసిపెట్టి, "నిను పుర్తిగా వదిలేయడంలేదు, కంగరు పడకు (నన్ను పెట్టకు), కొద్దిగా వీలు దొరికిన తర్వాత వస్తాను, నీకు జరగాల్సిన న్యాయం, ఇవ్వాల్సిన గౌరవం ఇచ్చే తీరతాను" అని చెప్పిన తర్వాతగానీ, మామూలు మనిషినవలేక పోయాను.  ఇదంతా జరిగికూడా already 5 నెలలైంది. ఈలోపు ఎన్నోసార్లు attempt చేశానేగానీ, అనుకున్నంతగా న్యాయం జరగలేదని ఆపేశాను. ఈసారి ఎలాగైనా గౌరవించుకోవాలని పూనుకొని రాస్తున్న ప్రయత్నమిది.

ఈమధ్య కాలంలో, మన తెలుగు రాష్ట్రాల్లో (బయట కుడా అనుకుంటా) బాగా ఎక్కువైన పిచ్చి, భక్తి. అనుమానాలేం పెట్టుకోకండి, నేను నాస్తికున్ని కాను, గర్వపడే హిందువుని, అక్షరాలా ఆస్తికున్ని. Just clarity కోసం. పొద్దున లేచిన దగ్గర్నుంచి, జనాలు, భక్తి చానెళ్లూ, వాటిలో ప్రొగ్రాంలూ చూస్తూ, వాళ్లు వడ్డించే భయాలు, మూఢనమ్మకాలు, breakfastలాగా తింటూ, ఇంటిల్లిపాదికీ సుఖం లేకుండా చేస్తున్నారని నా గట్టి నమ్మకం. మా అమ్మ దేవతే నాకొక proof. మీక్కూడా తప్పకుండా గుర్తొచ్చేఉంటారు మీ కుటుంబంలో ఇలాంటి వాళ్లు.

వీళ్ల దేవుని concept నాకు నచ్చదు, వీళ్ల పూజ,పునస్కారాలు కొన్ని (కాదు చాలా) సార్లు నన్ను ఇబ్బంది (ఈసారి నిజంగానే ఇబ్బంది) పెడతాయి. సరిగ్గా అలాంటి సమయంలోనే విన్నానేమో, ఇందాక చెప్పిన ఆ శ్లోకపాదం నన్నిట్టే ఆకట్టుకుంది, "అర్రే, ఇదేగా నేనంటోంది" అనుకునేలా చేసింది.

మొక్కులు (అనగా, బలుల లాంటివి కూడా), ఉపవాసాలూ (అనగా, తినకుండా ఉండటాలు; దేవునికి దగ్గరగా ఉండటం కాదు), పూజలూ, అవయ్యేదాకా ఇంట్లో వాళ్లకి పస్తులు, ఏవైనా కొన్ని పనులు అలానే చేయాలి ఇంకోలా చేయరాదు, ఫలితం రాకపోగా, పాపం వస్తుంది అని భయాలు, బ్లాక్‌మెయిల్లూ, వాస్తులు, జాతకాలు (వీటి గురించి చెప్పనవసరం లేదు), గోత్రాలు, ఎదురు రావడాలు, లచ్చిందేవి ఇంట్లోకి వచేప్పుడు కనపకుండా మన చెప్పులు దాచడాలు (అవి అడ్డుంటే ఆవిడ రాదంట. అడ్డదిడ్డంగా పడేస్తే చూడ్డనికి బాగోదుగానీ, ఎలా ఉన్నా, అసలు అక్కడ ఉండొద్దు అంటే ఎలాగా ?), మాంసం తిన్న మరుసటి రోజు ఇళ్లు కడగటాలు (శుభ్రం చేయడం),.........., ఈ list వాళ్ల పిచ్చంత పెద్దది.

నా వరకైతే, "పూజల్లాంటి పనులు చేయడానికి తపించాలికానీ, వీల్లేంటో పనులన్ని మానేసి పూజలు చేసేస్తూ ఉంటారు. దేవుడికి చేసే అర్చనల్లా జనాలతో చేసే పనులు దివ్యంగా చేస్తే ఎంత బావుంటుంది ? మాట్లాడే మాటలు మొండిగా, ఆలోచనారహితంగా కాకుండా, మంత్రాల్లా మెత్తగా, పవిత్రంగా ఉంటే ఎంత బావుంటుంది ? అనవసరమైన (అనగా అడ్డమైన) పనులకి, తిరక్కుండా, ప్రదక్షిణ చేస్తున్నంత జాగ్రత్తగా ఒళ్లు దగ్గిర పెట్టుకొని నడుచుకొంటే ఎంత బావుంటుంది ? ఇవన్నీకాదు, ఏ ఏ పనులు నేను చేస్తున్నానో, ఆ ఆ పనులన్నీ, పూజ చేసినంత ప్రియంగా, ఆ దేవున్ని సంతోషపెడుతున్నట్లుగా చేస్తే ఎంత బావుంటుంది ?" అని చెప్పాలనిపించింది."

ఇంతకీ ఆ పాదం ఏంటనేనా ? శంకరాచార్యుల విరచితం, మీకోసం.

"యద్యత్కర్మ కరోమి తత్తదఖిలం శంభో తవారాధనం!"

ఆత్మాత్వం గిరిజామతిః పరిచరాః ప్రాణాః శరీరం గృహం

పూజాతే విషయోప భోగ రచనా నిద్రా సమాధిస్థితిః

సంచారః పదయోః ప్రదక్షిణ విధిః, స్తోత్రాణి సర్వాగిరో

యద్యత్కర్మ కరోమి తత్తదఖిలం శంభో తవారాధనం

 

‘నా ఆత్మ నీవు, నా మతి పార్వతి, నా పంచప్రాణాలు పరిచారికలు, నాకు ఏయే విషయాల మీద ఆసక్తి కలదో అవన్నీ నీకు పలు పూజలు. నేను సమాధి స్థితిని చేరునది నిద్రించునప్పుడే. నా పాదాలు భూమిని సంచరించినదంతా నీకు ప్రదక్షిణములే. నా పలికినపలుకులన్నీ నీ స్తోత్రాలే. నేను చేసే కర్మలన్నీ నీకు నేచేసే ఆరాధనలే’ అంటారు శంకరులు ‘శివ మానసిక పూజాస్తోత్రం’లో [1].

[1]  ఆంధ్రజ్యోతి వారికి, మేఘశ్యామ గారికి కృతజ్ఞతలు.

దశాబ్ద కాలానికి తీరిన ఓ దాహం!

అంతగా ఆమోదయోగ్యంకాని ఈ నా అనుబంధానికి (నాకు, "తన"కి) అప్పుడే పదేళ్లునిండాయంటే కొంత ఆశ్చర్యమే. కానీ, త(న)ద్వారా పొందిన చాలా by-products, కొన్ని side effects తలుచుకుంటే కొంత విస్మయము, ఇంకొంత ఆనందమూనూ. దాన్నే జీవితం అంటారేమో (మా జనాలు). అయినా, "అతి సర్వత్ర వర్జ్యయేత్" అన్న పెద్దల మాట (కొంతమంది) పట్టించుకోక గానీ, లేకపోతే నా(మా) మోదానికి ఆమోదం లేకపోవడమేంటి? నాలాంటోళ్లు ఎంత సాధరణమంటే (common), సనాతనమైన (ancient) నా(మా) ఈ బంధం, సార్వకాలికము (eternal) మరియు సార్వజనీనము (universal). చరిత్రలు నాలాంటి "ఉన్మత్తులని" ఎందరినో ఎరిగి ఉండవచ్చుగాక, నా ఈ కథ పాతదే అయిఉండొచ్చుగాక, కానీ కొత్త సీసాలాంటి నాది కూడా ఓ చిత్రమైన ప్రెజెంటేషన్. మరొక ముఖ్య గమనిక, నా ఈ కథ చదివాక, మీరు నా అనుబంధాన్ని appreciate చెయ్యొచ్చు లేదా అసహ్యించుకోవచ్చు (మీ పూర్వాభిప్రాయాలకి భిన్నంగా!). ఇక మీఇష్టం.

మా మొదటి పరిచయం, simple, short and sweet అంటాను. నాకప్పటికి  (ఇప్పటికి దాదాపు పదేళ్ల క్రితం, కాకినాడ నాకింకా కొత్తగా ఉన్నపుడు) ఓటు హక్కు కూడా రాలేదు, అయితేనేం అనుభవైకవేద్యమైన "ఆ" అనుభవాన్ని ఆనందించగలిగాను. ఆస్వాదనానంతరం నాలో చోటుచేసుకున్న రసాయనిక చర్యల్ని ఇప్పటికీ గుర్తుంచుకోగలిగానంటే, అది కేవలం నా రసజ్ఞత మాత్రమే అనలేను, "తన" స్పర్శలోని పరిమళం, పనితనమూనూ. In fact, రసావిష్కరణకి "తన"కన్నా ఉత్ప్రేరకం (catalyst) (ఉందేమో!?) నాకైతే ఇంకా పరిచయం కాలేదు. "తనతో" అలా మొదలుపెట్టిన ఈ ప్రయాణం, దశాబ్దకాలంగా కొనసాగుతూ...నే ఉంది. నాగమల్లితోట జంక్షన్‌లో ఒకానొక శుక్రవారం సాయంత్రం, కాలేజ్‌కి కూడా తీసుకెళ్లని bagని, "తన"కోసం వీపున తగిలించుకుంటే, ("తన" కోసం తగిలించుకున్నానని తెలియక, వీడు వీకెండ్ కూడా చదువుకుంటాడేమో అనుకుని)  "అబ్బో!" అని ఆశ్చర్యపోయిన మా క్లాసు అమ్మాయి చూపులు నాకింకా గుర్తే. "తన"కోసం వెళ్లడానికే seniors దగ్గర (నడపటం రాకపోయినా) bike తీసుకునెళ్లి, వేసిన skids కూడా గుర్తే. ప్రశాంతంగా ఉండే రమణయ్యపేట-విశాలంగా ఉండే second floor terrace-చల్లగా ఉండే వేసవికాలపు సాయంత్రం-తుళ్లి వీచే బంగాళాఖాతపు సమీరము-చిక్కని వెన్నెల-వేడిగా యతి రొయ్యల బిర్యాని-నచ్చే company, perfect date కాదనగలమా! "fashionగా ఉండటం కోసం, hipగా కనిపించడం కోసమే ఈ affair" అని చాలామంది అన్నా, అనుకున్నా, "తన"తో నా అనుబంధం మాత్రం వీటన్నికీ అందని ఓ passionగా, ఇంకో పిపాసగా రూపాంతరం చెందుతూ వచ్చింది. నెలకో, మూడు పక్షాలకో ఒకసారి "తన"ని ఇలా కలుసుకోవడం నా అలవాటయ్యింది.

అటునించి వచ్చేశాక, వంగదేశాన నా ఈ వ్యవహారం ముదిరి పాకాన పడింది. అనగా, నేను "తన" సాహచర్యాన్ని అత్యంత ఆనందదాయకంగా, ఆత్మీయంగా, ఇవన్నీ కాదు ,చాలా అద్భుతంగా అనుభవించడం అలవరుచుకున్నది అక్కడే అనమాట. ఆర్థిక స్వాతంత్ర్యము కారణంగా, ఋతువుకి తగ్గట్టు, చిత్తవృత్తి (mood) ననుసరించి, "తన"లోని పలు పార్శ్వాలను ప్రయత్న పూర్వకంగా పలుకరించి, పలవరించీ మరీ నా ప్రేమని వ్యక్తపరచ గలిగాను. ఆ సమయంలోనే ఈ నా అనుబంధానికి అనుబంధంగా వచ్చిన by-products కొన్ని, జీవితాన్ని స్నేహపురితం చేశాయనగలను. "తన"తోటి సాగించిన ఆ స్వల్ప వ్యవధి సాహచర్యంలోనే, ఎన్ని కామెడీలు, ఎన్ని cricket కబుర్లు, (ఎన్ని అందమైన!? కబుర్లు), ఎన్ని teasingలు, ఎన్ని interviewలు, ఎన్ని పంచులు, ఎన్ని సారీలు, ఎన్ని జలసీలు, ఎన్ని congratsలు, ఎన్ని పాటలు, ఎన్ని సినిమా రివ్యూలు, ఎంత పొయెట్రీ, ఇంకెన్ని ప్రబోధాలు- జీవితం ఓసారి గిర్రున తిరగలేదూ!? దాంతో మా కలయిక పౌనఃపున్యం (frequency) పక్షానికో, పదిరోజులకో ఓసారికి పెరిగింది. తాజ్ బిర్యాని (బినా ఆలూ) విత్ మటన్ ఖీమా, tech market నించి వంకాయ బజ్జీలు, పైన చెప్పుకున్న మంచింగ్ మాటలు, అంతా అయ్యాక చల్లగాలిలో బ్ల్యాక్‌లు, scholars' avenue వెంబడి late night patrols, ఇవి, తనతో నేను రాసుకున్న Midsummer nights. (ఎంత ఆర్థిక స్వాతంత్ర్యమున్నా, ఒక్కోసారి మా వారాంతపు వేడుకలకి విరాళల కోసం సాగించిన వేటలు ఓ మధుర జ్ణాపకం. "డబ్బులదేముందిరా, కుక్కని కొడితే రాల్తాయి, సరైన కుక్కని పట్టుకోవడమే మన talent", ఒక wolf of winestreet.)

ఆ తర్వాత ఇటొచ్చి ఈ కన్నడ రాజ్యాన పడ్డాక....
పాలో కొయిలోకి వత్తాసా అన్నట్లుగా, మా ఈ అనుబంధపు తీవ్రతకి, ఇక్కడి పరిసరాలు (అనగా మట్టికాదు, మనుషులే)
కూడా దాన్ని మరింత బలోపేతం చేయడానికి గూడుపుఠాణీ (conspire) చేశాయనడనంలో ఆశ్చర్యమేమీ లేదు. తద్వారా పెరిగిన సంఘవృత్తపు (social circle) వ్యాసంలో ఇమిడిన పరిచయాలు, పంచుకున్న భావాలు, పెంచుకున్న (అ!?)జ్ఞానం, సమర్పించుకున్న సమయం, అవగొట్టిన ఆరోగ్యం, వాయిదా పడ్డ పనులు, పొందిన ఫలితాలు....ఇవి, జీవితపు పుస్తకంలో పదే పదే పునరావృతమైన పాఠాలు.

When did I fall so deeply under "తన" spell ? మొదలయ్యానని తెలుసుకునేలోపే, మధ్యలో ఉన్నానని అర్థమవుతోంది. ఇంతా జరగడానికి కారణమైన ముహూర్తం, ప్రదేశం, పరిసరాలూ ఏవీ నా ఊహకందడం లేదు. What a blind fool I was! కానీ ఒకటి మాత్రం చాలా స్పష్టంగా iterate అవుతోంది. మనిషి చాలా diligentగా acquire చేసుకునే wealth is health and అంతే carefulగా invest చేసుకునే wealth is time. అంటే, ఇప్పుడేదో నా healthకి or wealthకి తీరని నష్టం వాటిల్లిందని కాదు, for I don't want to suffer an immortal wound (ఈ మధ్యనే Pride and Prejudice చదవడం పూర్తిచేశా!).

దశాబ్ద కాలంగా తీరని ఒక దాహం వల్ల కోల్పోయినదాన్ని వెనక్కి తీసుకురాలేనన్న కఠినమైన నిజాన్ని ఎదుర్కొంటూ... మరియు, ఈసారి, సుసంపన్నం (enrich) చేయు మరో తృష్ణని వెదుక్కుంటూ....
మరదేగదా జీవితం!

నేనే.